Hello people of Italy
Erg professioneel komt het kortom niet over. Berlusconi zal er geen minuut slechter van geslapen hebben, maar moet zich begin deze week toch even achter de oren hebben gekrabbeld, toen het de hackers was gelukt de site van zijn politieke partij uit de lucht te halen. Via zogenoemde Ddos-attacks was het de zolderkameractivisten gelukt om sites van Berlusconi en die van zijn regering plat te gooien. Op de sites van de premier verscheen bovengenoemde video waarin de toespraak van Berlusconi wordt onderbroken voor de hier volgende boodschap:

Hello, people of Italy.
Anonymous are observing you.
The quality of your information is very low.
The most part of your newspapers takes money from the government and lies about your political situation.
Your tv networks, in the name of your First Minister Silvio Berlusconi, spread a distorted vision of reality.
Only the 50% of Italian people use internet and your government enjoys this situation.
They don’t want a high usage of internet.
Your parliament is full of people colluded with criminal organisations like the mafia.
One of the major parties, Lega Nord, uses racist and fascist methods of government.
The opposition parties don’t have the political strength to contrast this unfree derive…
Your rights are in danger…
The italian citizens must wake up.
The italian citizens must fight before it’s too late.
Government of Italy:
Anonymous are observing you…

Information is free.
We are Anonymous.
We are Legion.
We do not forgive.
We do not forget.
Expect us!

Online verzet
Het is de hackers op deze manier gelukt zelfs  internationale aandacht te krijgen voor hun klacht, dat Italië geen informatievrije democratie is. De voorzitter van de Eerste Kamer en partijgenoot van Berlusconi, Renato Schifani was niet te spreken over het gedrag van de hackers. “De acties van deze hackers is onaanvaardbaar, omdat een aanval op de overheid een aanval op de democratie is. Dit kan op geen enkele manier goed gepraat worden” .  De reactie is begrijpelijk. De Italiaanse regering, met de 74-jarige Berlusconi voorop, heeft wel vaker aangetoond moeite te hebben met de ontwikkelingen op het internet. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het verzet tegen de Italiaanse regering juist op het web een steeds groter wordende gedaante aanneemt.

Azzerato Annozero
Michele Santoro had tot voor kort een goed bekeken politiek praatprogramma op Rai Due. Tot voor kort, want de directie van de Rai besloot deze week Annozero van de buis te halen. Voor de presentator is er bij de Rai  geen toekomst meer. En nu echt, want hij werd eerder al een aantal jaar verbannen van de staatsomroep. Zijn shows zouden teveel doordrongen zijn van een anti-Berlusconisentiment. En dat mag best, maar niet op kosten van de belastingbetaler. Dat zei de Italiaanse Minister van Justitie Roberto Castelli tijdens de laatste uitzending van het programma gisteravond.

Potje bekvechten
Wat volgde was een ordinaire scheldpartij tussen Santoro en Castelli. Ook de aanwezige Marco Travaglio van Il Fatto Quotidiano mengde zich in de strijd. Volgens Santoro betaalt de belastingbetaler helemaal niet voor zijn programma, maar zijn het de pro-Berlusconiprogramma’s op de publieke omroep die worden bekostigd door het Kijkenluistergeld. Annozero kan zich volgens Santoro prima zelf bedruipen, maar wil wel graag op de Rai blijven uitzenden. De presentator bood aan om voor 1 euro per uitzending te willen werken. Maar Lega-Minister Castelli heeft daar geen boodschap aan. De Publieke Omroep mag volgens hem geen podium zijn voor openbare partijbijeenkomsten tegen Berlusconi. “Doe dat maar lekker in de krant of op een commerciële zender”. Maar Santoro weet dat geen Italiaan de krant leest en dat de commerciële tv in handen is van mister Berlusconi. Alleen het zevende kanaal is nog vrij, maar die heeft lang niet het bereik dat Rai due heeft.

Bekijk hier onder de klaagzang van Santoro. “Liberate la Rai! Fuori i partiti”, “liberaliseer de Rai, weg met de partij-journalistiek”, zegt Santoro. Maar Castelli is “stuffo di pagare Travaglio con i miei soldi”, zat dat hij Travaglio uit eigen zak moet betalen.

Il Fatto Quotidiano is de enige onafhankelijke krant van Italië. Il Fatto positioneert zich tegen de regering van Berlusconi

Als er al zoiets zou bestaan als objectieve journalistiek, dan vind je die zeker niet in Italië. De tv wordt gedomineerd door Silvio en de kranten moeten gehoorzamen aan hun machtige bazen. Zo zal een krant als La Stampa nooit een vernietigend stuk plaatsen over patroon Fiat en de Corriere della Sera mengt zich voorzichtig in het energiedebat, bang om hun grote baas, energieleverancier Enel, niet tegen de haren in te strijken. Maar sinds 23 september 2009 heeft ook Italië haar eerste onafhankelijke krant.

Het begin
Il Fatto Quotidiano werd betaald door haar oprichters, de journalisten Antonio Padellaro, Marco Travaglio, Peter Gomez, Marco Lillo, Bruno Tinti en daarnaast enkele ondernemers. Dit groepje legde 600.000 euro op tafel waarvan de eerste stapjes van de krant betaald werden. Ze namen intrek in een bescheiden kantoor in Rome dat ze liefkozend due stanze  e una cucina, twee kamers en en keuken, noemden. Veel groter was de redactie namelijk niet. Geld om beroemde journalisten aan te trekken was er niet, maar dat bleek geen probleem. Bekende en minder bekende Journalisten kwamen zelf op de krant af en waren bereid om voor een hongerloontje (vergelijkbaar met een stagevergoeding in NL) te werken.

Succes
Ondanks de beperkte middelen was de krant een groot succes. De eerste dag  waren de gedrukte 150.000 exemplaren al halverwege de dag overal uitverkocht. Vandaag de dag verkoopt de krant dagelijks, via abonnement en losse verkoop, ongeveer 95.000 exemplaren. Dat is veel in Italië waar de kranten, met uitzondering van de Gazzetta dello Sport, vrijwel alleen door de elite worden gelezen.

De redactie van Il Fatto Quotidiano met rechts hoofdredacteur Antonio Padellaro. De krant heeft op dit moment 46 redacteuren.

Anti-Berlusconi
Je zou zeggen dat il Fatto, zonder machtige eigenaren, zou streven naar een journalistieke onafhankelijkheid. Maar de krant definieert zich sterk als een ‘anti-Berlusconikrant’. Toen de Christendemocratische kandidaten in Milaan en Napels de burgermeesterverkiezingen verloren, kopte il Fatto de dag erna Ora vattene!, en nou wegwezen! Persoonlijk gericht aan Berlusconi. Volgens hoofdredacteur Padellaro is het lastig om objectief over Berlusconi te schrijven. “Die man heeft onze democratie kapot gemaakt. Je kunt daar niet aan voorbij gaan. Bovendien maakt hij zichzelf vaak belachelijk. Ook als we droog opschrijven wat hij doet, lijkt het alsof wij hem belachelijk maken, maar dat doet hij echt helemaal zelf.”

Meningen vs feiten
Een hoofdredacteur van een krant die zich duidelijk uitspreekt tegen de premier van zijn land. Het zou in Nederland ondenkbaar zijn. Maar Italianen houden niet zo van de gulden middenweg, de gedachte dat gewoon doen al gek genoeg is. Een middenpartij als D66 zou daar niet kunnen bestaan. Net als een nieuwssite alla NU.nl. Want wat heeft internet de journalistiek in het land gebracht? Naast sites van de gevestigde media (die niet objectief, maar kwalitatief wel heel sterk zijn), heel veel blogs, zoals die van de activist Beppe Grillo, waarop fel wordt geageerd tegen van alles en nog wat, maar vooral Berlusconi. Italiaanse jongeren groeperen zich op Facebook en organiseren demonstraties, voor of tegen Berlusconi. Maar nergens kom je een site tegen die sec en objectief nieuws brengt. Italianen houden niet zo van feiten, want meningen zijn gewoon veel leuker.

Videocracy geeft ons een kijkje in deze bijzondere wereld. Bekijk die film dus vanavond na de Champions League! Hier onder staat alvast een voorproefje.

“Nadat ik Lele Mora had leren kennen, belde hij mij enkele dagen later op om te vertellen dat ik naar een diner moest gaan. Ik dacht dat ik daar alleen maar acte de presence zou moeten geven. Maar die avond werd ik opgehaald met 2 auto’s, waarvan eentje een politieauto en de ander met een chauffeur die mij naar de villa van Berlusconi bracht. De premier ontving me op een hele warme manier en met veel complimentjes. Aan de avond deden zo’n 30 meisjes mee. We aten terwijl er livemuziek werd gespeeld en Berlusconi droeg zelfs een liedje op aan mij. Na het diner moesten we allemaal meedoen aan het bunga bunga (zijn persoonlijke harem, een naam die hij overnam van zijn goede vriend uit Libië, Gheddafi). Ik wees het af en zei dat ik naar huis wilde. Berlusconi riep me naar zijn studio en vertelde me dat het mijn leven zou veranderen. Ik zei dat ik het wel zou doen als ik dat zou willen, maar niet uit wederdienst. Hij moest huilen en zei op sarcastische toon dat hij niet op zoek was naar een wederdienst. Hij kon immers alles krijgen wat hij zou willen. Ik antwoordde dat ik niet bij dat ‘alles’ ben ingegrepen. Hij moest huilen en gaf me een enveloppe. In de auto zag ik dat in de enveloppe een gouden ketting met diamanten van Damiani zat, samen met 46.000 euro. Hierna kwam ik nog drie maal terug in het huis van Berlusconi.

Foto: PacificCoastNews.com

De redactie van Nieuwsuur noemt haar ‘de oudste moeder van Nederland’.  Dat lijkt wat overdreven, maar bijzonder is het wel. Maandagochtend beviel de 63-jarige Tineke Geessink van haar eerste dochter, Meagan. Het kindje lijkt in eerste instantie niets te mankeren. Om zwanger te raken heeft de Harlingse zich niet voor de voeten geworpen van een  voorbij varende zeeman, maar ze heeft zich laten behandelen door de mysterieuze wonderdokter uit Italië, Severino Antinori. In Nieuwsuur sprak de man met barse toon zijn verontwaardiging uit over de conservatieve gynaecologen in Nederland. Die stellen de grens voor een vrouw om zwanger te raken namelijk op 45 jaar. Zoiets verwacht Antinori in Italië, China of in Arabische landen, maar toch zeker niet in het liberale Nederland. Hij zelf legt de grens op 63 jaar. Niet vanwege de fysieke beperkingen op hogere leeftijd, maar uit morele overwegingen. ” Je wil een kind op aarde zetten, niet een wees”, aldus de arts.

Een wonder
Critici noemen het een wonder dat Meagan gezond ter wereld is gekomen, maar Antinori flikte dit wondertje wel vaker. In 1994 zette hij Italië op zijn kop door een reageerbuisbaby te  verwekken bij de toen 63-jarige Rosana della Corte. De 74-jarige Rosana verschijnt nog regelmatig in Italiaanse praatprogramma’s. Haar 16-jarige zoon volgt de middelbare school in het nabij Rome gelegen Canino. Antinori hielp in zijn Romeinse kliniek (op een paar passen van het Vaticaan)  al vele oudere vrouwen bij het krijgen van een kindje.

Klonen
Maar Antinori houdt het niet alleen bij kunstmatige inseminatie. In 2002 maakt hij bekend de controversiële ‘kloontechniek’ te hebben toegepast bij drie vrouwen. Begin 2003 zou de eerste vrouw zijn bevallen van haar kloon, maar bewijs werd hier, officieel vanwege de privacy van de vrouwen, nooit voor geleverd. Veel wetenschappers wijzen klonen af vanwege de grote kans op ‘fokfouten’, maar Antinori reist samen met zijn collega Panayiotis Zavos de wereld over om de mensheid te overtuigen van de voordelen van het klonen. De BBC maakte er deze documentaire over.  Dat het bij schapen vaak mis gaat wil niet zeggen dat dit dan ook voor mensen geldt. “Schapen zijn schapen en mensen zijn mensen”, aldus Zavos.

Politiek
Ook via de politiek probeert Antinori de Italiaanse gezondheidszorg te beïnvloeden. Aan de zijde van Renata Polverini wint hij in 2010 de regionale verkiezingen van Lazio. Hij zet zich in voor een verbetering en privatisering van de zorg. Niet geheel belangeloos, want zijn eigen kliniek heeft te lijden onder de Italiaanse, naar eigen zeggen, conservatieve regelgeving. “Steeds meer doktoren zullen mijn voorbeeld volgen, ook in Nederland”, zegt Antinori vol vertrouwen tegen de journalist van Nieuwsuur. De wereld is voorlopig nog niet van hem af. De man is nu 65, maar het zou zomaar kunnen dat er ergens een kopie klaar staat om zijn werkzaamheden voort te zetten.

Luigi Riva is topscorer aller tijden voor het Italiaans elftal. Tot driemaal toe werd hij capocannoniere van de serie A. Maar ondanks de belangstelling van alle grote clubs, bleef hij trouw aan zijn club Cagliari. Rai 3 maakte een prachtige documentaire over deze Abe Lenstra van Sardinië. Een absolute aanrader voor zij die het Italiaans een beetje machtig zijn.

Gigi Riva (1944) komt oorspronkelijk uit het noorden van Italië waar hij speelde voor het nederige Legnano. Omdat hij het balletje aardig weet te raken, wordt hij in 1969 uitgenodigd om voor het Sardijnse Cagliari te komen spelen. Gigi heeft inmiddels beide ouders verloren en grijpt het avontuur aan als nieuwe start.  In het begin denkt hij in Afrika terecht te zijn gekomen. Voetbalvelden zijn niet meer dan zandbakken met vier palen. Maar de mensen ontvangen hem vriendelijk en al snel vindt Gigi er zijn tweede thuis.

Een vurige overwinning in Rome
Gigi is op dat moment al een nationale held. In 1968 wint Italië het EK dankzij een goal van Riva tegen de ‘Brazilianen van Europa’,  Joegoslavië. Als het laatste fluitsignaal in het Romeinse Stadio Olimpico klinkt, steken 68.000 waanzinnige Italiaanse fans spontaan hun wedstrijdkrantje in de fik. Wat volgt is een wonderbaarlijke vlammenzee op de tribunes. Dat soort dingen konden toen nog gewoon.

“Gioca anche per me”
Maar zijn grootste triomf haalt Riva als speler van Cagliari. Onder leiding van trainer Scopigno, bijgenaamd de Filosoof, wordt Cagliari in 1970 voor het eerst en voor het laatst kampioen van Italië. Rivaal Juventus weten ze in Turijn op 2-2 te houden. Voor de wedstrijd ontvangt Gigi een telegram van verdediger en goede vriend Giuseppe Tomasini, die eerder in het seizoen ernstig geblesseerd was geraakt. ‘Gioca anche per me’ stond er, ‘speel ook voor mij’. En dat deed Gigi Riva, hij maakt beiden goals voor zijn Casteddu.

Twee dubieuze strafschoppen
Een bijzondere hoofdrol was er ook voor scheidsrechter Lo Bello, een van de beste in die tijd, maar ook een van de meest onvoorspelbare. Zonder enige aanleiding gaf hij Juve een strafschop. Toen deze werd gemist liet hij, eveneens zonder enkele reden, de bal overnemen. Ditmaal zat hij wel. Enkele minuten later wijst Lo Bello ook aan de andere kant ineens  naar de stip. De strafschop van Riva wordt bijna gered door de keeper, maar de bal rolt uiteindelijk wel in het doel. Scheidsrechter Lo Bello loopt naar Riva toe en zegt ‘maak je niet druk, als hij er niet in was gegaan, had ik hem over laten nemen’.

Pelé van Europ vs Pelé van Brazilië
Cagliari houdt stand in Turijn en wint uiteindelijk de Scudetto. Gigi Riva die net zo makkelijk scoort als hij ademhaalt is een fenomeen. In de aanloop naar het WK van 1970 in Mexico wijdt het sterretje Raffaella Carrà een liedje aan hem. In Mexico zijn alle Italiaanse ogen gericht op Luigi Riva. Hij komt wat langzaam op gang, maar in een krankzinnige halve finale tegen West-Duitsland speelt hij met twee goals een belangrijke rol in de 4-3 overwinning. Maar in de finale legt de ‘Pelé van Europa’ het af tegen de echte Pelé. Brazilië gaat er met de wereldbeker vandoor.

Loyaal aan Sardinië
Ondanks deze teleurstelling blijft Riva in eigen land furore maken. Hij krijgt de bijnaam ‘il Rombo di Tuono’, de donderslag, vanwege zijn verwoestende linker. Het grote Juventus wil hem inlijven, het zou de bekroning op zijn carrière betekenen. Maar Gigi voelt zich thuis in Sardinië en hij wil de mensen waarvan hij is gaan houden niet verraden. Hij slaat het aanbod af en blijft voor het leven bij Cagliari. Een beslissing die hem een bijna mythische status heeft gegeven op Sardinië. In 2005 besloot de club dat het shirt met Gigi’s nummer 11 nooit meer door iemand anders dan Luigi Riva gedragen zal worden.

Foto: fourfourtwo.com

Chinatown in Italy

Het grootste Chinatown van Europa bevindt zich in Prato, een provinciestadje in Toscane. Ruim 50.000 Chinezen runnen hier een levendige industrie in vooral kleding. Velen werken zwart en ‘Made in China-labels’ worden vervangen door ‘Made in Italy’. De Italianen, die het patent op zwartwerken graag willen behouden, pikken dit niet langer. Bekijk hier de bijdrage van Pauline Valkenet voor RTL Nieuws.

Berlusconi en wereldleiders, het levert altijd bijzondere momenten op

Premier Blair verwelkomde hij met een bandana op het hoofd. De hand van Michelle Obama accepteerde hij niet en Merkel liet hij minutenlang wachten voor een telefoontje met Erdogan. Vandaag weer een nieuwe aflevering in de serie Berlu’s Bloopers met deze keer de Spaanse premier Zapatero.

Een persconferentie die over de Spaans-Italiaanse betrekkingen had moeten gaan, kreeg opeens een abrupt einde. Berlusconi had geen zin om de kritische pers te woord te staan en liet de Spaanse premier na een kort statement alleen met de pers achter. De arme Zapatero wist zich geen raad met de situatie en ging er enkele seconden later zelf ook maar vandoor. Berlusconi was toen al in geen velden of wegen te bekennen.

De tante van Berlusconi

Het is niet de eerste keer dat Berlusconi Zapatero voor gek zet. Vorig jaar was een opmerking van een Spaanse journalist van El Pais over de veline, was voor Berlusconi de aanleiding om van wal te steken over de onwaarheden die journalisten over hem opschrijven. Zapatero moest de lange monoloog aanhoren, waarin Berlusconi zelfs over zijn tante begon te vertellen. Een dergelijk drama is de Spaanse premier nu in ieder geval bespaard gebleven.

De tijden van het 'dolce far niente' zijn voorbij. Ruim twee miljoen Italiaanse jongeren werkt noch studeert. Zalig is dit nietsdoen allerminst. Velen halen met moeite het einde van de maand.

Dat is de vraag die velen bezig houdt en sinds dinsdag ook de Italiaanse regering zelf. Gisteren publiceerde het Italiaanse CBS een rapport dat er niet om loog: twee miljoen jongeren in Italië doet helemaal niets. Ze werken niet en ze studeren ook niet. Nergens in Europa ligt dit aantal zo hoog. Dit is geen rooskleurig beeld, zeker omdat de koopkracht blijft dalen en de belastingen nog altijd stijgen.

Nullafacenti
Wat opvalt in het rapport is de grote groep ‘nullafacenti’, de jongeren tussen de 15 en 29 jaar die helemaal niets uitvoeren. Ze wonen grotendeels nog thuis bij hun ouders. Niet vanwege de lekkere pasta van moeders (ook al speelt dit ongetwijfeld mee), maar omdat ze eenvoudigweg geen andere keus hebben. Er is geen geld voor een eigen woning. De meesten wonen in het zuiden, maar de economische crisis dwingt nu ook veel jongeren in het welvarende noorden tot een werkeloos bestaan. Bijna een kwart van de werkeloze twintigers heeft een universitaire diploma op zak.

Geen vakantie meer voor helft Italianen
De crisis raakt de Italiaanse gewone man. Een op de drie heeft moeite met het betalen van de dagelijkse boodschappen. Bijna de helft van alle Italianen kan zich geen vakantie in het buitenland meer veroorloven. Dat er iets moet gebeuren is duidelijk. De Italiaanse consument is lamgeslagen en als het zo doorgaat verliest de economie, zoals in Griekenland gebeurde, op den duur haar bestaansrecht. Dit besef lijkt nu eindelijk ook tot premier Berlusconi te zijn doorgedrongen. Gisteren nam zijn regering een bezuinigingsmaatregel aan die het land zal moeten behoeden voor faillissement.Vanavond geeft de premier een persconferentie om de plannen toe te lichten.

‘Zo slecht kan het met dit land toch niet gaan? ‘
Dit mag gerust een doorbraak genoemd worden. De zelfingenomen premier staat niet bekend als een man die kritisch naar zijn eigen bewind kijkt. Typerend voor zijn kijk op Italië is een interview dat ik een tijd geleden las in een Italiaanse krant. De journalist vraagt aan de premier of hij ook niet vindt dat het niet zo goed gaat met Italië. Berlusconi reageert verbaasd: ‘als ik vanuit mijn villa naar buiten kijk, zie ik een hoop mooie plezierjachten voorbij komen. Zo slecht kan het met dit land dus niet gaan, vindt u niet?’ Het moge duidelijk zijn, het is zeer de vraag of deze man in staat is Italië voor een ondergang te behoeden.

Afbeelding: John William Waterhouse, Il dolce far niente. Bron: Wikipedia